Γράφει : Θεολόγος Λαζαρίδης.
Στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσω να περιγράψω γλαφυρά πως με το πέρας τόσων δεκαετιών δεν έχουμε αντιληφθεί ως κοινωνία από την σκοπιά της αυτοδιοίκησης ή και των ιδιωτών επιχειρηματιών τα οφέλη που μπορούν να προκύψουν από την αξιοποίηση της κοιλάδας του Κρουσοβίτη.
Φυσικά δεν αναφέρομαι για έναν ερασιτεχνικό σχεδιασμό και ένα «όραμα» για ολίγους αλλά για ένα έργο που πραγματικά μπορεί να αναζωογόνησή τόσο την οικονομία όσο και ευρύτερα όλη την κοινότητα του Σιδηροκάστρου.
Όταν λέμε θα αναζωογονήσει την οικονομία του Σιδηροκάστρου, εκ πρώτης θα έρθει συνειρμικά στην μνήμη όλων τα αναψυκτήρια που υπήρχαν προ εικοσαετίας στην Ανατολική όχθη που πραγματικά αν και ερασιτεχνικά (διαχείριση του Δήμου) σχεδιασμένα έκαναν τη διαφορά στην τοπική οικονομία.
Έστω και τώρα θα πρέπει να καταλάβουν οι εκάστοτε ιθύνοντες ότι δεν υπάρχει πόλη, κωμόπολη ή ακόμα και μικρή κοινότητα ανά τον κόσμο η οποία να μην αναπτύσσει την οικονομική της ζώνη παρόχθια του ποταμού που την διασχίζει. Πραγματικά πρέπει να αποτελούμε εξαίρεση του κανόνα (τροφή για σκέψη).
Αν πραγματικά αναλογιστούμε τι έχουμε ή καλύτερα τι μας έχει δοθεί απλόχερα από την φύση ξεκινώντας από την γέφυρα του Καλκάνη μέχρι και τους καταρράκτες των ζεστών νερών (εκ πρώτης) και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε,θα έλεγα : ένα σύμπλεγμα ιδιαίτερου κάλλους, ιδανικό για περίπατο και πεζοπορία, όπου ο επισκέπτης θα κινείται μέσα σε ένα οργανωμένο και σηματοδοτημένο μονοπάτι.Η διαδρομή θα περνά μέσα από πλούσια βλάστηση, δίπλα σε νερά και φυσικά τοπία, προσφέροντας σημεία θέας, ηρεμία και άμεση επαφή με τη φύση. Το μονοπάτι θα είναι διαμορφωμένο με τρόπο ώστε να είναι εύκολο στην παρακολούθηση και ασφαλές για τους περιπατητές, ενώ κατά μήκος του μπορούν να υπάρχουν σημεία ξεκούρασης και ενημερωτικές πινακίδες για την χλωρίδα την πανίδα και την ιστορία της περιοχής. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω επιγραμματικά ότι σε μία διαδρομή που δεν ξεπερνά τα τρία χιλιόμετρα και η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της είναι χαρακτηρισμένη Natura υπάρχουν το ποτάμι του Κρουσοβίτη, το σπήλαιο το οποίο είναι ένα από τα σπανιότερα του είδους του στην Ευρώπη, οι καταρράκτες που πραγματικά το τοπίο είναι βγαλμένο από παραμύθι, ο αρχαίος ναός που χρίζει αξιοποίησης-ανάδειξη, ο Μαύρος βράχος που ορθώνεται επιβλητικά, το κάστρο Ισσάρι που περνάμε πλησίον, ο πύργος του Ανδρόνικου με την γέφυρα (εγκληματικό το ότι δεν έχει αξιοποιηθεί αναλόγως) κ.α.. Μέχρι σήμερα η ιδιωτική πρωτοβουλία η οποία βρίσκεται εντός και πλησίον της διαδρομής είναι μικρή με στοιχεία παρακμάζουσας οικονομίας.
Για τα μέλη τις ευρύτερης κοινωνίας το συγκεκριμένο μονοπάτι μπορεί να αποτελέσει πέρα από τουριστικό προορισμό και πόλο οικονομικής ανάπτυξης μια καθημερινή διαδρομή ευεξίας και υγείας που θα συντελείται σε ένα ασφαλές περιβάλλον μακριά από τον θόρυβο των αυτοκινήτων και την επικινδυνότητα αυτών.
Στο σημείο αυτό ο αναγνώστης εύλογα θα αναρωτηθεί «πραγματικά σε τι υστερεί η κοιλάδα του Σιδηροκάστρου από αυτή των Σερρών», η απάντηση για κάποιον που γνωρίζει είναι σχετικά εύκολη, στην μεν κοιλάδα των Σερρών έχουν γίνει πολύ σημαντικές υποδομές όπως: ανάπλαση αυτής πολλαπλός, από το μονοπάτι τις γέφυρες την σήμανση τον φωτισμό την δημιουργία χώρων προς μίσθωση προς τους ιδιώτες για αναψυκτήρια ψυχαγωγία κ.α.. Πλησίον αυτής αναπτύχτηκαν πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις και αθλητικά κέντρα που ως αποτέλεσμα είχε την οικονομική άνθηση της περιοχής εδώ και πολλά χρόνια.
Σε αντίθεση η κοιλάδα του Σιδηροκάστρου η οποία από φυσικό κάλος και έκτασης αυτής δεν υστερεί διόλου, τουναντίον έχει να προσφέρει πολλά περισσότερα στον επισκέπτη, δεν έχει αξιοποιηθεί στο ελάχιστο και με πράξεις ή και παραλήψεις αποτελεί θέαμα αποκρουστικό σε πολλά σημεία. Η συσχέτιση με την κοιλάδα των Σερρών γίνετε εδώ για να έχουμε ένα μέγεθος σύγκρισης σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα μίας σωστής αξιοποίησης που σε μικρότερη έκταση μπορούμε να τα εντοπίσουμε τόσο στα Άνω Πορόια όσο και στο Πετρίτσι του Δήμου μας.
Τα στραβά και οι ανακολουθίες που υπάρχουν στην συγκεκριμένη περιοχή είναι πολλές (δεν είναι ο στόχος μου στο κείμενο αυτό να τις απαριθμήσω και να τις εκθειάσω). Είναι ανάγκη όμως να τα προσπεράσουμε και να τα λύσουμε έτσι ώστε να μπορέσουμε με πνεύμα συλλογικό και δημιουργικό να πορευτούμε, δεν μπορούμε άλλο να εθελοτυφλούμε και να στρουθοκαμηλίζουμε.
Εύχομαι να αντιληφθούν οι ιθύνοντες την σημασία της δημιουργίας ενός σύγχρονου και οργανωμένου μονοπατιού με σήμανση σχετική για την ιστορία και την φύση το οποίο να εκτείνεται από την γέφυρα του Καλκάνη έως και τους καταρράκτες Σιδηροκάστρου.
Άλλωστε σε μίας αγροτουριστικής περιοχής θα έπρεπε να αποτελούσε πρωταρχικό στόχο όλων και δε της εκάστοτε δημοτικής-τοπικής αρχής.
Ψίθυροι της Σιντικής